زیر بارون ؛ تو خیابون عاشقی قدم زنون میره تا بی نهایت 

                     ساکت اما تو قلبش داره یه دنیا شکایت

            توی چشم هاش حلقه اشکه ؛ توی قلبش غم دنیا

                همه دنیاش زیر بارون ؛ خودشم تو غم اسیر

                  خاطرات زیر بارون دیگه از یادش نمیره

یادش نمیره که آسمون از غم غربت چشم هاش زد زیر گریه

                         یادش نمیره ؛ اشک های بی قراریش

                             یادش نمیره ؛ دست های خالیش

          یادش نمیره خواهشی که از خدا کرد برای آخرین بار

        خداوندا ؛ آنکه در تنهاترین تنهاییم ؛ تنهای تنهایم گذاشت

      خواهشی دارم ؛ تو در تنها ترین تنهاییش تنهای تنهایش نگذار .

قشنگ ترین ستاره مال تو

آسمون بی ستاره ها مال من

ماه تو شب های قصه مال تو

غربت چشم هات مال من

تموم عالم مال تو

نگاه بی گناهت مال من

دشت گل سرخ مال تو

معصومیت و سادگیت مال من

سرخی شب های عشق مال تو

حس خوب با تو بودن مال من

جاده ی آرزو های روشن مال تو

اما ؛؛؛ قصه ی قلبت مال من .

                              این دفعه ؛ جاده اسمه تو رو فریاد میزنه 

                              گلی ؛ با چشم های خسته ؛ لب های بسته 

                                     غم توی چشم هاش آروم نشسته

                                       آشنای درد ؛ خورشیدش سرده

                                      تو قلب کوچیکش درد لونه کرده

                          فرشته ی عمرش در پشت پرده ؛ تنها نشسته

                                     دست های ظریفش تو دست مادر

                       پیکر کوچیکش ؛ چون گل پرپر ؛ از درد آروم نداره

                                                طوفان غم پایون نداره

                              میمیرم برات ؛ میمیرم بی تو بدونه چشم هات

                                                        آره خوشگلم

                               میمیرم برات ؛ میمیرم بی تو بدونه نگاه هات

                                                همیشه آرزوی من باش .  
 

لبانت؛

به ظرافت شعر

شهرانی ترین بوسه ها را به شرمی چنان مبدل میکند

که جاندار غارنشین از آن سود میجوید ؛

تا به صورت انسان در آید .

عشقت؛

پیروزی آدمی است؛هنگامی که به جنگ تقدیر میشتابد .

چشمانت؛

راز آتش است .

دستانت؛

دوستانی که یاری می دهند دشمنی از یاد برود.

حضورت؛

بهشتی است که گریز از جهنم را توجیه می کند؛

و دریایی که مرا در خود غرق می کند تا از همه گناهان و دروغ شسته شوم.

و آغوشت؛

اندک جایی برای زیستن؛

اندک جایی برای مردن .

توی صحنه غریبه زندگی ؛ همه ما در نقش یک بازیگریم

با هم هستیم ؛ تو بازی های روزگار

از درون هم ولی بی خبریم

همه ما پشت نقاب صورتک

همیشه از صبح تا شب پنهون میشیم

واسه پنهون کردن گریه هامون

روی قلب و روحمون خط میکشیم

توی پشت صحنه دنیای ما

خوبی و بدی ؛ میمونه یادگار

زندگی برای ما یک خاطره است

از تموم قصه های روزگار

اگه یه وقت از روزگار دلت گرفت

اگه یه وقت لحظه هات و ثانیه هات ؛ ابری شدن

برو با عشق تا بی نهایت ؛ تا اوج رسیدن

برو با عشق تا شب رویا ها ؛ تا بی قراریه ستاره ها

چه قدر ساده فهمیدم زندگی را  .

زندگی و دوست دارم ؛ با تموم بدبیاریش

عاشقی و دوست دارم ؛ با تموم بی قراریش

من میخوام اشک و بفهمم ؛ وقتی از چشم هات میریزه

تنهایی گرچه کشنده است ؛ واسه من خیلی عزیزه

تو کتاب نوشته عاشق خیلی تنهاست ؛ خیلی خسته است

اما من میگم یه عاشق همه دنیا رو داره

فقط ؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛؛

چشم ها را باید شست ؛ جور دیگر باید دید

به من نگاه کن واسه یه لحظه

نگاهت به صد تا آسمون می ارزه

من از خدامه بمونم دیونت

سر بزارم رو شهر امنه شونت

پس ؛ یادم کن گاهی

چون به دل دارم آهی

تو که از دردم آگاهی .

چرا از هم میگذریم خیلی ساده

اسم این کارش و هم میگذاره ؛ راه حل عاشقانه .